دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران علوم دامی ایران 2008-4773 43 3 2012 11 21 The Effects of Bacterial Additives on Feed Quality and Ruminal Degradation of Alfalfa Silage تاثیر افزودنی های باکتریایی بر ارزش غذایی و تجزیه پذیری شکمبه ای یونجه سیلو شده 327 335 29340 10.22059/ijas.2012.29340 FA مهدی دهقان بنادکی گروه علوم دامی دانشگاه تهران, دکترا فاطمه کاظمی دانش آموخته ارشد ابوالفضل زالی استادیار دانشگاه تهران کامران رضایزدی دانشیار علوم دامی Journal Article 1970 01 01 The objective of the present study was to investigate the effects of bacterial additives on chemical characteristics and ruminal degradability of Alfalfa silage. In this experiment the treatments consisted of: 1-untreated alfalfa silage (control), 2-treated with Ecosyl (EC), 3- Lacticil Maize (LM), and 4- a combination of both additives, EC and LM, at half level of treatments 2 and 3. Silos were opened up on day 40 the following ensiling. Silages quality were assessed. Degradibility parameters were estimated through tests carried out on 3 fistulated Holstein dry cows. EC treatment exhibited the lowest Dry Matter (DM) among treatments (P <0.05). Lacticil maize decreased pH in both treatments 2 and 3 while LM bore the lowest pH in comparison with the other treatments. (P <0.05). Treatment 3 and 4 bore higher degradability and “ a ” fraction than treatments 1 and 2 at zero time of incubation (P <0.05). LM decreased the” a”,”a+b”fraction and effective degradibility of cell wall as compared with the other treatments (P <0.05) while the highest '”a” fraction was recorded for EC (P <0.05). Treatment 4 had the highest cell wall degradability at 72 hours of ruminal incubation (P <0.05). Ecosyl increased protein degradability at 12, 48 and 72 hours of ruminal incubation. The results finally indicated that Lacticil Maize can be utilized in alfalfa silage as a suitable additive because it reduces the pH and increases “a” fraction of dry matter in the aforementioned silage. هدف از این پژوهش، بررسی تاًثیر دو نوع افزودنیهای میکروبی بر ارزش غذایی و تجزیهپذیری شکمبه ای مواد مغذی یونجه سیلو شده بود. تیمارها شامل:1- یونجه سیلو شده بدون افزودنی (شاهد)، 2- تیمار شده با افزودنی میکروبی ایکوسایل،3- تیمار شده با لاکتیسیلمایز و4- تیمار شده با ترکیب هر دو افزودنی ایکوسایل و لاکتیسیل مایز به مقداری نیمی از تیمار های 2 و 3 بود. افزودنی ها به سیلوهای آزمایشگاهی کوچک اضافه و پس از 40 روز باز شده و مورد ارزیابی قرار گرفتند. تعیین مؤلفه های تجزیهپذیری با استفاده از 3 رأس گاو شیری هلشتاین غیرشیرده فیستولادار انجام شد. سیلوی تیمار شده با ایکوسایل کمترین میزان ماده خشک را نسبت به بقیه سیلوها به خود اختصاص داد (05/0 P<).pH در سیلوهای حاوی لاکتیسیل مایز کمترین مقدار بود و تیمار 3 به طور معنی داریpH پایین تری نسبت به بقیه تیمار ها داشت(05/0 P<). تیمارهای 3و4 بیشترین میزان تجزیه پذیری ماده خشک در زمان صفر و همچنین بیشترین بخش سریع تجزیه شونده ماده خشک را به خود اختصاص دادند(05/0 p<). تیمار 3 بخش 1a، a+b2 و تجزیه پذیری مؤثر دیواره سلولی را نسبت به تیمارهای دیگر کاهش داد. بیشترین مقدار بخش سریع تجزیه شونده مربوط به تیمار 2 بود (01/0 P<). در زمان 72 هم تیمار 4 بیشترین میزان تجزیه پذیری دیواره سلولی را با تفاوت معنی داری نسبت به بقیه تیمار ها به خود اختصاص داد (01/0 P<). ایکوسایل موجب بیشترین میزان تجزیه پذیری پروتئین در زمان 12،48و 72 انکوباسیون شکمبه ای در تیمار 2 نسبت به تیمار 4 گردید(05/0 P<). با توجه به نتایج این مطالعه لاکتیسیل مایز به علت کاهش pH و افزایش بخش سریع شونده ماده خشک می تواند به عنوان یک افزودنی مناسب برای یونجه استفاده شود. https://ijas.ut.ac.ir/article_29340_37120468e7d0d98c831fe15654c82a1d.pdf